Blog: De Vierdaagse is 4 dagen pijn lijden voor glorieuze intocht

4d11-kruisje-kleinIk heb dit jaar voor het eerste de Vierdaagse gelopen. Het was met 50 km per dag echt afzien, maar de finish op de Via Gladiola op vrijdag was overweldigend. Dan weet ik weer waarom ik zo trots op Nijmegen ben. En nu weet ik ook wat het Vierdaagsegevoel inhoudt.

Ik heb de wandelmars gelopen met Pieter van de Veerdonk, m’n beste vriend en ook werkzaam bij de gemeente Nijmegen. Omdat we jonger dan 50 zijn moesten we de zwaarste tocht doen om in aanmerking te komen voor het officiële Vierdaagse-kruis. Dat betekent 50 km per dag en elke dag starten om 4.00 uur in de vroege ochtend. Het zwaarste deel van elke dag was toch wel het moment waarop we afscheid moesten nemen van de wandelaars die 40 km lopen. Vervolgens moesten we dan zelf nog een lus van 10 extra kilometers lopen.

Het ergste vond ik dat op de tweede dag. Ik dacht dat we redelijk op schema lagen totdat we bij de scheiding kwamen en het gros van de mensen om ons heen de 40 km bleken te lopen. Een enkeling stak de weg over voor de lus naar Niftrik. Daar hoorden wij dus bij en toen beseften we dat we eigenlijk zo’n beetje achteraan zaten. Erg frustrerend en we kwamen dan ook pas een kwartiertje voor sluitingstijd binnen.

Dat ging eigenlijk zo elke dag. We zijn redelijk vooraan gestart, maar we kwamen telkens bijna als laatste binnen. Zo zagen we tijdens de mars vrijwel iedereen voorbij komen. Ook hoopgevend….

Wat is nu eigenlijk het Vierdaagsegevoel? Dat is denk ik het onderdeel zijn van een wandelend collectief. Het gezamenlijk genieten ’s ochtends van de zonsopgang. Het mooiste was dat op dag drie bij Molenhoek; waar de zon het silhouet van de heuvelrug zichtbaar maakte. Het Vierdaagsegevoel is ook het collectief pijn lijden in de middag; zeker achteraan in de stoet. We zijn veel kreupele mensen voorbij gelopen en we werden net zo vaak door diezelfde mensen weer ingehaald. Dat pijn lijden leidt trouwens ook tot veel meligheid. We hebben toch ook veel gelachen onderweg.

4d11-intocht-kleinDe Vierdaagse is eveneens een sociaal event. Mensen helpen elkaar onderweg; beuren elkaar op. Langs de kant van de weg staan allemaal mensen die willen helpen; met water en eten. Kinderen die niets vragen maar zelf snoep aanbieden. En natuurlijk in vrijwel elk dorp die fantastische intochten met als absoluut hoogtepunt de finish op de Via Gladiola. Dat is echt overweldigend.

Ik heb gelopen voor een goed doel; de realisatie van een kinderbibliotheek in Kabul. Dit is een initiatief van een aantal Afghaanse studenten die daar een stichting voor hebben opgericht (st. Paymaan; zie www.cosgelderland.nl). In totaal hebben vrienden en kennissen zo’n 1.100 euro gesponsord. Daar ben ik ze erg erkentelijk voor.

Ik wil tot slot iedereen bedanken voor de aanmoediging, de bemoedigende tweets, de lieve SMS’jes en natuurlijk de fantastische intocht in Nijmegen. Het was een bijzondere (vooralsnog eenmalige) ervaring.