Hoe overwin ik professionele depressiviteit

Tijdens de opening van het Nijmeegse windmolenpark op vrijdag 9 december sprak ik deze column uit. Mensen, maak je geen zorgen over klimaatverandering. Raak in paniek!

 

 

 

 

Hoe overwin ik professionele depressiviteit

 

Beste mensen,

Maak je geen zorgen over klimaatverandering.

Raak in paniek!

Dat zei een klimaatwetenschapper onlangs op een congres.

Iemand vroeg nog: wat kunnen wij nog doen?

Niet onder de 40 jaar oud zijn was het cynische antwoord van de wetenschapper.

 

Niet iets om blij van te worden.

En regelmatig word ik dan ook professioneel depressief, zeg maar.

De noordpool was onlangs 20 graden warmer dan normaal.

En er smelt meer ijs in een sneller tempo dan was voorspeld.

Elke maand verbreken we weerrecords.

En elk jaar wordt warmer dan het jaar ervoor.

We zitten in de klimaat-achtbaan waar we moeilijk weer uit kunnen.

We doen onze veiligheidsriem om en hopen op het beste.

 

En dan zijn er nog van die PVV-politici die man-made klimaatverandering glashard blijven ontkennen.

Die en passant de wetenschap in een kwaad daglicht stellen.

Wetenschap is ook maar een mening, zeggen ze dan.

Populistisch rechts ontkent de klimaatopwarming omdat ze de maatregelen die voorgesteld worden om het tegen te gaan niet pruimen.

Ik zeg dan: hallo, verzin dan zelf iets verdorie!

Maar ga de wetenschap niet bestrijden.

 

Soms probeer ik het en ga ik op twitter de discussie met ze aan.

Dan probeer ik ze te interesseren voor de slogan Eigen schone energie eerst.

Of probeer ik ze te overtuigen dat we moeten opkomen voor onze gezonde Hollandse wind en zon.

En waarom de Arabieren spekken met oliegeld als je ze zo haat?

We kunnen het ook veel beter zelf.

Energie kunnen we decentraal opwekken op vele plekken in Nederland met hardwerkende Nederlanders.

Op naar de Verenigde Nederlandse Emiraten!

Maar helaas: niets helpt.

 

Intussen ben ik zo ver om tegen deze politici te zeggen

Prima hoor wat je doet.

Maar als straks de dijken breken door het hoge water.

En je vlucht deze kant op.

Naar het hogere oosten.

Dan is er géén plek voor je in Heumensoord. Zo!

Dan sturen we je terug naar waar je vandaan komt want rond die tijd willen wij óók opvang in de eigen regio.

Dus bouw maar vast een terpje voor jezelf ergens in de Randstad.

 

Zonder gekheid; ik word van alle berichtgeving soms behoorlijk moedeloos en chagrijnig.

En met zo’n zwaar gemoed rijd ik dan regelmatig vanaf mijn werk in Ede naar huis.

Met een elektrische auto hoor – even voor de goede orde.

En als ik op de A15 Nijmegen nader.

 

Dan gloort er weer hoop.

Dan zie ik namelijk fier tussen die donkere wolken de vier nieuwe windmolens glinsteren.

Onze molens, dames en heren.

Waar we zo hard voor hebben gewerkt.

Waar onze spaarcentjes in zitten.

Waar we ons niet voor hoeven te schamen, maar juist gierend trots op mogen zijn.

Zeker als ze draaien; draai harder denk ik dan, want we hebben geen tijd te verliezen.

En we willen ons geld snel terugverdienen.

Zodat we er nog meer kunnen neerzetten.

Het is ons burgerwindpark.

Als ik ze zie, dan wil ik stoppen, de auto langs de kant van de weg, door de wei naar die molens.

Om ze eens lekker te knuffelen.

Het zijn onze geliefde knuffelwindmolens.

 

En als ik daarna de Prins Mauritssingel op rijd, dan zie ik de Stevenstoren.

Oh nee, wacht, eerst nog Van der Valk.

Maar daarna; die mooie Stevenstoren.

En dan komt trots.

Trots op Nijmegen, de Green Capital of Europe.

Laat dat eens binnenkomen: de Green Capital of Europe!

Dat mogen we gaan vieren in 2018.

Met een stad die laat zien betrokken te zijn en verantwoordelijkheid neemt.

Die al behoorlijk wat energie heeft bespaard.

Die de kolencentrale van ENGIE heeft zien sluiten en waar nu een groene delta wordt gemaakt.

Die het duurzaamste openbaar vervoer heeft van Nederland.

Die de fietsstad is van Nederland.

Die met de Spiegelwaal het grootste klimaatadaptatieproject van Nederland heeft en zich zo voorbereid op dingen die onvermijdelijk komen gaan.

Die druk is om van aardgas in de woningen af te komen o.a. middels een warmtenet.

Die huurwoningen heeft met een hogere energielabel dan gemiddeld in Nederland.

Met een overheid die haar eigen stroom gaat verduurzamen in de regio.

En met mensen die massaal meedoen aan duurzaamheidsacties, duurzaamheidcafés, zonneparken én met het windmolenpark.

 

Kortom, die professionele depressiviteit is altijd weer geheel verdwenen als ik thuis ben midden in de stad.

En het maakt me niet uit of het allemaal op tijd en genoeg is.

Wij moeten mekaar in de ogen kunnen kijken en kunnen zeggen.

Aan ons – dames en heren – ligt het niet.

 

DANKUWEL

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *