Mijn afscheidstoespraak


Gisteravond vond mijn afscheidsfeest plaats in Lux. Het werd een topavond met toespraken van Michiel Hustinx (hoofd afdeling Milieu), Olof van de Gaag (Natuur & Milieu), Pepijn Boekhorst (fractievoorzitter GroenLinks Nijmegen) en een optreden van mensen van het projectteam van de stadsbrug. Ikzelf hield deze toespraak.

AfscheidsfeestDames en heren,

Het waren 20 mooie jaren! Eerst vier jaar als fractiemedewerker van De Groenen. Toen acht jaar raadslid en vanaf 2006 wethouder.

Zo rond 1990 heb ik samen met een paar anderen de afdeling Nijmegen van De Groenen opgericht. En toen we in 1994 één zetel veroverden in de Nijmeegse raad was ik euforisch. Ik dacht: nú kan de ecologische revolutie beginnen! Maar revoluties worden in Nederland evoluties en alles verzand in stroperigheid. Dat is wel de les die ik heb geleerd: in de politiek moet je geduld hebben. En macht. Want alleen als je bijvoorbeeld wethouder bent, gaat het sneller, dan kun je meer meters maken.

Één raadsperiode was wel heel bijzonder; die tussen 1998 en 2002. In die periode heb ik bijvoorbeeld – als roze-groen raadslid – een dagboek geschreven over het jaar 2000 en dat ook daadwerkelijk gepubliceerd. Enkeltje Nijmegen heet dat boek; en het schrijven daarvan vond ik een fantastische ervaring. Ik kreeg in die tijd nog een mooie recensie in het deftige Financieel Dagblad. Iedereen die de lokale politiek in wilde moest dit boek lezen want dan wist men waaraan men begon. Dat was een mooi compliment. En over het roze gedeelte schreef men: Van der Meer ontpopt zich tot een mannelijke homoseksuele Bridget Jones… Tja; ook een compliment. Maar ik ben sindsdien wel veranderd hoor. De wilde jaren zijn voorbij. Dat komt natuurlijk ook dat ik in Marc de liefde van mijn leven heb gevonden. Het boek mag overigens straks iedereen gewoon meenemen. Ik had nog een paar exemplaren over zeg maar; en dan ben ik er na vandaag ook vanaf. Ik moet tenslotte grondig afscheid nemen van twintig jaar politiek.

Goed in die periode tussen 1998 en 2002 gebeurde er natuurlijk nog meer. Vanwege het ontbreken van een landelijk doorbraak van De Groenen veranderden we de Nijmeegse Groenen qua naam in Stadspartij Leefbaar Nijmegen. Vanaf dat moment zouden we een echte stadspartij zijn en geen naamsverwarring meer hebben met GroenLinks. Maar na gedoe over de koers, personen en de toekomst van de partij viel de tweemansfractie uiteen. Het staat allemaal in mijn boek beschreven. Ik ging nog een tijdje door als Fractie Van der Meer waarna ik me uiteindelijk aansloot bij GroenLinks. Ik denk dat ik in Nederland het record op mijn naam heb staan van de meeste fractienamen in één periode: vier in totaal. Ik weet niet of ik daar nou zo trots op moet zijn. Maar het is wel weer een eerste plaats.

Ik zat dus weliswaar bij verschillende fracties; inhoudelijk ben ik niet echt veranderd. Het vehikel veranderde van naam en samenstelling maar ik ben verder altijd politiek groen gebleven. Daar werd wel eens naar gevraagd: ben je nou links? Of toch meer sociaal-liberaal? In Nederland is het blijkbaar moeilijk te begrijpen dat groen ook een eigenstandige politieke stroming betreft. Het ecologisme: groenen ontwikkelen visie vanuit een ecologische invalshoek. En ecologisch gezien is het heel raar hoe mensen momenteel leven. De mens is bezig de tak af te zagen waar hij zelf op zit. En groenen zijn er voor om mensen daarvoor te waarschuwen. Te waarschuwen voor de flinke val die we als mensheid gaan maken als de tak afbreekt. Als de grondstoffen op zijn en klimaatverandering niet meer te stoppen is. Inmiddels verbruiken we al anderhalf keer de aarde; we leven niet meer van de rente van de aarde maar van het kapitaal zelf. Dat kan een tijdje goed gaan maar iedereen kan op zijn vingers natellen dat dat een keer grondig verkeerd moet gaan. Verder kun je stellen dat groen als politieke stroming per definitie links is; linkser dan bijvoorbeeld het socialisme achter de dijken van de SP. Want echte groene politiek gaat uit van een mondiale herverdeling van de welvaart.

Mijn standpuntenmix is groen dus, met een vleugje romantiek. Ik wilde namelijk ook bijdragen aan een mooiere stad. Zoals verfraaiing van de binnenstad met meer groene allure. Het slopen van lelijke gebouwen; vandaar die verkiezingen van lelijkste gebouw van Nijmegen. Maar ook – en dat geheel tegen het officiële partijstandpunt in – was ik voorstander van herbouw van de Donjon.

Als raadslid kreeg ik overigens al gauw de bijnaam: Jannetje Plannetje. Ik had zovéél plannen; dat ik er zelf eigenlijk ook gek van werd! Het was een beetje vrij vertaald naar Groucho Marx: These are my plans; if you don’t like them, well, I have others. Ik ben laatst eens door mijn archief gegaan. En inderdaad ik deed een boel. Maar eerlijk gezegd: er zat ook een boel onzin tussen. Zo heb ik ooit voorgesteld om elke gemeenteraadsvergadering te laten beginnen met een gedicht… Een gedicht over Nijmegen. Als een soort nieuwe vorm van het ambtsgebed. Toen ik het plan lanceerde kreeg ik van Paul Depla direct een sms: It’s pop stupid; not poetry. De raad had geen zin in ‘kunst omdat het moet’ en ging niet akkoord. Ik heb verder serieus een voorstel gedaan voor de herintroductie van de zeppelin met een zeppelin-station boven de V&D. Die Van der Meer was zijn tijd ver vooruit. Heel erg ver…. Ook stelde ik het jaar van het buurtfeest voor met de aanstelling van een heuse feestmeester die in dat jaar in allerlei wijken groepen zou aanmoedigen om een buurtfeest te organiseren. Ook dat plan sneuvelde in alle schoonheid – ik haalde er wel de Telegraaf mee! En wat te denken van een nieuwe straatnaam in de Kruidenbuurt van Oosterhout? Ik stelde voor: Sesamstraat. Dat is wel overgenomen. Alleen het straatnamenbordje schijnt steeds gestolen te worden.

Ondanks deze exotische voorstellen heb ik als raadslid natuurlijk ook mooie dingen gedaan. Sommige voorstellen haalden de eindstreep niet, zoals een lokaal experiment met het basisinkomen – een mooi plan maar uiteindelijk lag Lenie Scholten, toen nog raadslid, dwars. Het geanonimiseerd solliciteren – werd wel ingevoerd maar direct weer afgeschoten; door de PvdA. En m’n voorstel om Nijmegen te nomineren voor culturele hoofdstad van Europa. Dat is het ook niet geworden; eeuwig zonde. En nu dan maar gaan voor Green Capital of Europe.

Andere voorstellen werden wel gerealiseerd zoals de realisatie van een skatepark in het Julianapark, de introductie van de stadsdichter, de realisatie van een natuuractiviteitencentrum (is de Bastei geworden), de watercascade in de Stikke Hezelstraat en de reconstructie van de Godenpijler bij het Museum. En wat ikzelf wel bijzonder vond is dat ik met Abaer Hillen – toen nog raadslid van het CDA en nu van de Nijmeegse Fractie; dus zo ongewoon is dat fractiehoppen helemaal niet – een motie ingediend waarin we opriepen om in 2005 een jaar lang feest te vieren en niet met 1900 als leeftijd van de stad maar 2000 jaar. Burgemeester Guusje ter Horst wilde 1900 jaar vieren omdat Ulpia Noviomagus Batavorum in 104 na Christus stads- en marktrechten had gekregen. Maar wij vonden – samen met Jan Thijssen, de voormalige stadsarchivaris – dat de stad toch minstens 2000 jaar oud moest zijn en de onderbouwing was de Godenpijler. Deze was namelijk, nota bene door de archivaris van Maastricht, gedateerd op 17 na christus en dus moest Nijmegen wel ouder zijn dan Maastricht. Maastricht had weliswaar de overblijfselen van een Romeinse brug maar die had men destijds natuurlijk nodig om naar Nijmegen te kunnen komen.  Maar goed, deze godenpijler was dus opgericht ter ere van keizer Augustus na een gewonnen veldslag tegen de Germanen, de Duitsers. En zo’n godenpijler werd niet in een leeg weiland gezet maar in een stedelijke setting. En dus moest Nijmegen wel minstens 2000 jaar oud zijn. En dat hebben we met een motie nota bene vastgelegd. Mooi verhaal he?

In 2006 werd ik dan eindelijk wethouder. Mijn droom ging in vervulling. GroenLinks had echter maar liefst drie zetels verloren en ik was bang dat we geen tweede wethouder meer mochten leveren. Maar Paul Depla heeft daar toch sterk voor geijverd – en sloeg met de vuist op tafel bij de PvdA – en zo ben ik dan toch het college in gerommeld. Daar ben ik hem nog steeds erg dankbaar voor. Want wat is dit toch een héérlijke hondenbaan. Elke dag is anders; elke dag weer andere thema’s, andere problemen, andere mensen of inschieters waar je meteen iets mee moest. Ik heb het vaak gezien als simultaan schaken, schaken met collega-wethouders, schaken met raadsleden die netjes als honden staan te wachten in de raad wie ze te grazen kunnen nemen, schaken met je eigen partij niet te vergeten – ook altijd op letten en natuurlijk een schaakbord met bewoners en de media.

Ik zat wel eens thuis in bad en visualiseerde dan alle lopende dossiers met borden op een stokje die ik allemaal draaiende moest houden. Draaide je onvoldoende aan een van die bordjes dan viel die in stukken en had je stront aan de knikker. En dan is het een hondenbaan. Zoals bij de lening aan Het Groene Hert. Dat liep eind 2012; wat overigens de drukste periode was in al die acht jaar. Met problemen bij de GEM Waalsprong, de risico’s in de grondexploitatie die opgelost moesten worden, de ontvlechting van de GEM die daar het gevolg van was en tegelijkertijd de intensieve onderhandelingen met de coalitiepartijen over de nieuwe perspectiefnota met nieuwe bezuinigingen. Juist op dát moment liet mijn politieke intuïtie mij even in de steek en had ik moeten beseffen dat ik de raad had moeten meenemen in de afwegingen voor de lening. Ik denk dat als ik dat had gedaan de lening er toch wel was gekomen. Maar dan met draagvlak in de raad. Stom. Een zwarte bladzijde ……in mijn verder zeer succesvolle wethouderscarrière…..

En u ziet hier – ik ben er weer volledig overheen. En ik vind het groene hert nog steeds een prachtig beeldmerk en mascotte van onze duurzame stad. Bedrijven hebben ook gevraagd of het beeldmerk terug kan komen. En daar zou ik toch ook voor willen pleiten. Harriet, ik hoop dat het groene hert weer terugkeert in de communicatie over het duurzaamheidsbeleid. Bij mij hebben ze ook wel eens een toezegging ontlokt in een volle zaal. Zo ben ik ook vaak vastgepind op een aantal zaken – zoals de bijenkasten op het dak van het stadhuis. Ooit door Ingrid Kerkvliet afgedwongen bij een bijeenkomst hier in Lux.

Ik wilde een toegankelijke wethouder zijn. Mensen met reële klachten, problemen of ideeën wilde ik graag ter wille zijn. Zoals bij de Postweg waar men klaagde over verkeersveiligheid en waar we daarna snel een eenrichtingsweg van hebben gemaakt. Of Juul Martin, die graag een Huis van Overvloed wilde bouwen van allemaal restmateriaal die gratis door jan en alleman ter beschikking werd gesteld. Juul kwam bij mij langs voor een tijdelijke locatie. We gaven hem een fantastische plek bij een kolk op het toekomstige eiland Veur Lent. Dat moest natuurlijk wel om niet want dat was het principe en ik moest nog ingrijpen toen een andere afdeling van de gemeente toch weer leges in rekening bracht. En in de afgelopen jaren hebben we ook veel initiatieven voor moestuinen kunnen faciliteren. Zoals in de Waalsprong waar tot mijn vreugde de stichting zelfs al een wachtlijst heeft.

Ik heb ook al die jaren mijn mails zoveel mogelijk zelf beantwoord. Daar offerde ik dan vaak mijn zondag voor op. En tussen die mails zaten natuurlijk ook wel eens berichten van mensen die alleen maar klagen en zitten te zeuren. Het toppunt was toch wel een e-mail van iemand die schreef: “Kom met die luie GroenLinks-reet van die stoel af en kom hier het zwerfafval opruimen.” Omdat ik vind dat je altijd ordentelijk moet reageren op mails van burgers ging ik er eens goed voor zitten. Geachte heer X. Bedankt voor uw email. Het is altijd goed als bewoners constructief meedenken over hun leefomgeving. Het gaat hier echter om zwerfvuil en daar gaat mijn SP-collega Hans van Hooft van Openbare Ruimte over. Bij deze stuur ik uw email dan ook ter beantwoording naar hem door. Met vriendelijke groet…. En daarna kreeg ik een boze Hans aan de lijn.

Of die mensen die bij ruimtelijke plannen meteen roepen dat ze er niet tegen zijn maar….. kan het niet elders? Vaak pareerde ik dat dan met: sorry mevrouw of meneer, dat kan niet want het is al te druk in elders. Of bewoners die ageren tegen de komst van een school of skatepark want ze zouden eens herrie krijgen van spelende kinderen… Ik heb het wel eens getypeerd als diva-gedrag en ik vraag me af waar dat toch vandaan komt. En waarom sommige mensen niet meer normaal iets kunnen vragen en meteen – net als die reaguurders op het internet – aan het schelden slaan. We zijn een van de rijkste landen van de wereld, individueel hebben de meesten het beter dan ooit tevoren, maar we zijn als volk langzaamaan onuitstaanbaar zuur geworden.

Maar ik ben al die jaren toch vooral ook veel leuke mensen tegengekomen hoor. Mensen die ook dagelijks bezig zijn met de stad. Die vooruit willen en positief denken; mensen die kansen zien, niet alleen voor zichzelf maar vooral voor elkaar en de stad. En ik heb in de afgelopen twintig jaar met veel van die positief ingestelde personen uit Nijmegen mogen samenwerken. Een paar van deze groene vrienden – die ik soms al twintig jaar ken -wil ik naar voren roepen. Want het heeft Zijne Majesteit de Koning behaagd om ze te ridderen in de Orde van het Groene Hert!

Zoals Bea Peters van het IVN. Geef ze een hartelijk applaus. Bea was al die jaren de hoeder van het groen in de stad. Toen ik wethouder Groen werd in 2006 kreeg ik van haar een spoedcursus bomen herkennen. Vanaf die tijd kan ik een linde onderscheiden van een eik en zo. Bea is met pensioen en woont nu op Plein 44. Daar kan ze de gierzwaluwen in de gaten houden. Gierzwaluwen die zitten in de nestkasten van Jochem Kuhnen. Ook hem wil ik naar voren vragen. De persoon die geheel vrijwillig ervoor zorgt dat stadsvogels een plek krijgen en behouden in de stad. Een taak die eigenlijk de gemeente op zich moet nemen. Jochem heeft er o.a. voor gezorgd dat de projectontwikkelaar 40 nestkastjes heeft ingebouwd in de bebouwing rondom Plein 44. Jammer genoeg zijn het er niet 44; maar wellicht dat Bea er nog een paar kan bijplaatsen.

En dan iemand die ik dus ook al twintig jaar ken, toen ze nog centrummanager was van de binnenstad en later – met een startsubsidie van de gemeente – binnenstadservice.nl is begonnen. Uw hartelijk applaus voor Birgit Hendriks. Aan o.a. Birgit hebben we te danken dat Nijmegen zo voorop loopt met duurzame logistiek.

Vanuit de milieubeweging en ook altijd actief voor de stad. Alex de Meijer. Ik ken je denk ik ook al twintig jaar. Alex is volgens mij ooit verhuisd van Rotterdam naar Nijmegen vanwege de groene omgeving hier en nu werkzaam bij de Gelderse Natuur en Milieu Federatie. En al die jaren heeft hij constructief meegedacht over een groenere stad. En als het moest organiseerde hij protest zoals bij de uitbreidingsplannen van de Radboud Universiteit in het groen. Wat overigens gelukt is om tegen te houden. En onlangs was hij initiator van het protest bij de Berendonck, tegen de komst van een welnesscenter.

Duurzaamheid is iets wat ook steeds meer wordt omarmd door het lokale en regionale bedrijfsleven. Op dat vlak gebeuren heel veel goede dingen in de stad en daar hebben we ook steeds meer onze koppositie in Nederland aan te danken. Zoals de ARN, die inmiddels zo’n beetje ons gemeentelijk energiebedrijf is geworden. We nemen als gemeente groene stroom af bij de ARN, ze vergisten er ons GFT-afval voor groengas tbv onze bussen en ze leveren straks de restwarmte voor het warmtenet waarmee we in potentie 35.000 woningen kunnen verwarmen. Uw hartelijk applaus voor de gedreven directeur – Gerard van Gorkum!

Dan ook nog drie mensen uit het Waterkwartier. Ger Hesseling, Carla Dijs en Carla Bouwkamp. Ger ken ik dus ook al heel lang en Ger heeft ook gewoon een groot hert. Rood en soms ook groen. En onlangs nog koninklijk onderscheiden tijdens de lintjesregen. Een van de dingen die ik samen met hem heb gedaan toen ik nog raadslid was is het succesvol plaatsen van de Amstelstraat op de monumentenlijst. Dan de twee Carla’s; zij hebben zich allebei ingezet voor het groen in Nijmegen-west. Ze waren daar regelmatig ontevreden over en het is ook niet gelukt om ze geheel tevreden te krijgen. Carla Bouwkamp heeft wel eens naar mij een boze brief gestuurd waar ik een beetje van schrok. En Carla Dijs is actief geworden voor een andere partij. Desondanks heb ik jullie inzet altijd zeer gewaardeerd en vond ik de contacten die we hadden altijd bijzonder hartelijk.

Dames en heren, geef ze nogmaals een hartelijk applaus!

Het is heel gek, maar nu ik na acht jaar afscheid neem als wethouder stromen de prijzen pas binnen. Dus ik vertrek daadwerkelijk op m’n hoogtepunt. We zijn uitgeroepen tot de duurzaamste gemeente van Nederland. Vorige week werden we solarcity 2014. En we dingen mee naar de titel van European Green Capital Award voor het jaar 2016. Binnenkort mogen de burgemeester en Harriet een presentatie houden in Kopenhagen. En ik hoop echt dat we als stad deze prestigieuze prijs binnenslepen. Waarna we in 2016 een jaar lang duurzaamheid op de agenda kunnen zetten. En ook al winnen we niet; het proces er naar toe is al pure winst. Denk aan de duurzame estafette naar Kopenhagen die watersporters aan het organiseren zijn. De jacht is wat dat betreft misschien wel leuker dan de vangst.

Mijn missie de afgelopen vier jaar was om duurzaamheid breed verankerd te krijgen in de gemeentelijke organisatie en in de stad. Mijn collega-wethouders hebben daar ook flink aan bijgedragen. Henk Beerten ging bijvoorbeeld enthousiast aan de slag met snelfietsroutes, duurzame logistiek, vrijliggende busbanen en de tram. Wat dat betreft voerde hij uitstekend het GroenLinks-beleid uit. Overigens heb ik op tijd die portefeuille overgedragen.

Bert Jeene had standaard de zin: duurzaamheid is economie en economie is duurzaamheid. En zorgde er mede voor dat Nijmegen nu 100% duurzaam inkoopt.  Hannie Kunst heeft duurzaamheid als leidraad opgenomen in de structuurvisie en ze hielp mee om het maatschappelijk vastgoed te verduurzamen met een ingenieuze financieringsconstructie – een zogeheten eigen ESCO (energy service company). Turgay Tankir die onder andere de openbare verlichting energiezuiniger heeft gemaakt en onze Bert die meehielp om de sportclubs energiezuiniger te maken. En als we de Europese prijs winnen dan zijn we ook doorgedrongen in citymarketing. Dan mogen de burgemeester en Ben van Hees aan de slag om Nijmegen te promoten als een groene en duurzame stad. Ik ben benieuwd!

Prijzen winnen is één, maar het gaat er natuurlijk om dat Nijmegen een écht groene en duurzame stad gaat worden. Een compacte stad met een dikke groene ring er om heen. Een stad die afscheid heeft genomen van olie en gas en niet meer afhankelijk is van Poetin en de Saoedische oliesjeiks. Een stad waar het glinstert van de zonnepanelen en waar je de stadsgrenzen kunt herkennen door de windmolens. En een stad natuurlijk waar iedereen meetelt. Dat is mijn ideale stad. Ik hoop dat ik daar aan heb bijgedragen de afgelopen twintig jaar.

Toen we in 2012 tien jaar GroenLinks in het stadsbestuur vierden. Schreef De Gelderlander: GroenLinks is Nijmegen, Nijmegen is GroenLinks. En dat klopt. GroenLinks is allang geen studentenpartij meer zoals sommigen nog graag willen doen geloven. GroenLinks is verankerd in de stad en dat zie je ook aan de uitslag bij de gemeenteraadsverkiezingen. Terwijl men in de politiek dacht dat GroenLinks forse klappen zou krijgen, bleven we stabiel op acht zetels. Op 300 stemmen na net niet de grootste partij. Vervolgens kon er vrijwel geen coalitie zonder GroenLinks worden gevormd. In Nijmegen is GroenLinks dus eigenlijk het nieuwe midden geworden. Het nieuwe CDA. Kortom, kiezers op GroenLinks zien wat ze ervoor terug krijgen: een sociale, bruisende, fietsvriendelijke, groene en duurzame stad. En dat smaakt naar meer. Ik hoop dat de komende vier jaar de kiezers niet worden teleurgesteld. Pepijn, Harriet, Bert, fractie: doe je best!

Dames en heren, ik ga afronden. Ik vond het een eer om de afgelopen acht jaar uw wethouder te mogen zijn. Ik heb het met plezier gedaan. Men vond wel eens dat ik publiciteitsgeil ben. Dat ik het vooral deed voor mezelf. Laat ik eerlijk zijn: ik vond het inderdaad leuk om aandacht te krijgen in de media. Maar bovenal om ook daadwerkelijk zaken voor elkaar te krijgen. En die drive om iets van de grond te krijgen komt denk ik vooral omdat ik geen kinderen heb. Zo heb ik mezelf maar even psychologisch geanalyseerd. Met dank aan Marc. De dingen die ik heb weten te realiseren zijn dus mijn kinderen. En daar ben ik trots op en dat laat ik – soms tot vervelens toe – vaak weten. Sorry voor dat.

Ik wil ook nog wat mensen bedanken. Allereerst de medewerkers van de afdelingen waar ik nadrukkelijk mee gewerkt heb. En ik kan gerust stellen dat we in Nijmegen misschien wel de meest loyale en gedreven ambtenaren van Nederland hebben. Zoals de mensen van de afdeling Mobiliteit; geef ze een applaus! We willen nog meer snelfietsroutes van jullie, nog meer busbanen en houd de politiek op het juiste spoor – die tram moet er ooit komen! De afdeling Milieu – de doorzetters, de groene grondtroepen die overal duurzaamheid moesten bevechten bij andere afdelingen, bedrijven en instellingen. Maar het lukt ze steeds beter; blijf zo doorgaan. Op naar de energieneutrale stad!

Het Ontwikkelingsbedrijf, het projectteam van Ruimte voor de Waal, de afdeling Wonen, afdeling Stadsontwikkeling en de medewerkers van de GEM. Er stonden nog nooit zoveel bouwkranen in Nijmegen als in de afgelopen vier jaar. En dat midden in de crisis. Denk aan de 3.500 opgeleverde woningen in de afgelopen vier jaar, de nevengeul, landschapszone, stadsbrug, NS-stations, Plein 44, Doornroosje, noem het maar op.  Ik wist niet dat gebiedsontwikkeling zo leuk kon zijn. Die grondexploitaties: héérlijk! De medewerkers weten dat ik dit toch meen. Natuurlijk dit was tot nu toe de moeilijkste periode voor de Waalsprong. Het heeft me ook slapeloze nachten gekost. Maar overall vond ik het een leuke uitdaging. Bedankt voor jullie medewerking mensen.

En wat zouden we zijn zonder woordvoerders? Ik wil alle communicatiemedewerkers in het algemeen en Jack, Janine,  Hugo en Jeroen Balemans in het bijzonder bedanken. Zonder jullie had ik waarschijnlijk… nóg vaker in de krant gestaan….. Want daar waren ze bij mij vooral zoet mee: om te voorkomen dat ik weer gekke dingen deed. Zo heeft Jeroen Balemans mij vakkundig weten weg te houden bij de Rolling Stones toen ze optraden in het Goffertpark. Ik wilde hen namelijk laten optreden met hippe t-shirts met de tekst: bent u 65+ ga dan gratis met de bus. Door mij weg te houden kon Jeroen overigens zelf met de Stones op de foto. Ik heb daar nog steeds moeite mee.

En Pieter mijn beste vriend, bedankt voor je steun al die 20 jaren; al die goeie tips, aanmoedigingen en zeker ook kritiek. En je ontwerpen en prezi-presentaties natuurlijk. Heel erg bedankt Pieter!

Ik wil ook zeker de secretaresses bedanken die me zo goed hebben geholpen al die jaren. Sandra, Digna, Miranda en Brigit! Geef ze een applaus. Ook mijn collega-wethouders wil ik bedanken voor de goede werksfeer en de collegialiteit.

Tot slot Marc! Mijn lieve vriend. Wat heeft hij een geduld gehad met mij de afgelopen acht jaar. Zonder jou had ik het niet kunnen doen. Heel erg bedankt.

Nog een paar dagen en dan vertrek ik voor een lange vakantie naar het echte Havana. En daarna zie ik jullie wel weer in de stad. In deze prachtige stad.

DANK U!

 

1 thought on “Mijn afscheidstoespraak

  1. Fenno Meijer

    Beste Jan, ook op andere plaatsen heb ik het gezegd en geschreven: je hebt voor onze stad méér dan een steen verlegd. Dank je wel!

Reacties plaatsen niet mogelijk.