Paul bedankt!

DeplaGisteren was er het afscheid van Paul Depla. Tien jaar lang was hij wethouder in Nijmegen. En de beste van de afgelopen 20 jaar. Ik zal hem missen o.a. vanwege zijn geweldig gevoel voor humor. Ik hield deze toespraak.

Paul – hoe hit het – Depla

Paul is absoluut de beste wethouder die we de afgelopen 20 jaar in Nijmegen hebben gehad – een groot applaus.
Hij hoorde eigenlijk óók thuis in dat rijtje van beste bestuurders in 2009 van het blad Binnenlands Bestuur.
Dat vond Paul zelf ook trouwens.

Paul en ik zijn allebei politicoloog.
Ik ben echter een eenvoudige doctorhandus en hij natuurlijk weer doctor – de streber.
We zijn allebei verslaafd aan de politiek – dat is onze overeenkomst.

We hebben wel verschillende idealen.
Hij gelooft in ongedeelde steden en een ongedeeld land en zo; ik ga voor een groene klimaatvriendelijke wereld; voor een groene revolutie.
Iets wat Paul niet zo boeide – bij CO2 denkt hij eerder aan lassen.

Medio jaren negentig leerde ik hem kennen.
We werkten toen samen bij het oude O42 aan het discussieprogramma ‘If you can’t stand the heat, get out of the kitchen’.
Ik was toen de bureauredacteur en hij de debatleider – ziehier weer een overeenkomst en verschil.
Laatst vond ik in mijn archief nog een aankondiging van zo’n debat uit 1996.
Het thema van dat debat: Verkeersproblemen in de stad; Nijmegen slibt dicht!
Toenmalig wethouder Henk Janssen van – let wel – D66 werd aangekondigd met: “We willen niet meer aan symptoombestrijding doen.
Daarom is onze keuze: inzetten op alle soorten vervoersvormen …… behalve de auto.“
Elry Bakker – ja, toen ook al –  was eveneens aanwezig om een flink tegengeluid te laten horen.
Pro auto natuurlijk zoals we van Elrie Ma Baker gewend zijn.
De verkeerswethouder is nu van GroenLinks, maar verder is er blijkbaar niet veel veranderd in die veertien jaar.
Nu weet ik ook waarom Paul de verkeersportefeuille nooit heeft geambieerd.

Later, in 1998, kwamen we allebei in de raad; hij voor de PvdA en ik voor De Groenen.
We werden allebei fractievoorzitters, hij van de grootste en ik van een van de kleinste partijen.
In de raad ontwikkelde hij een opvallend stopzinnetje: ‘hoe hit het’.
Sindsdien noem ik hem Paul – hoe hit het – Depla.
Later kreeg hij nog een stopzinnetje: ‘laat 1 ding heel helder zijn’;
En vervolgens kwamen er dan meerdere dingen.

Goed in de gemeenteraad hebben we samen nog een notitie geschreven over bestuurlijke vernieuwing in Nijmegen: ‘Vijftien voor de raad’.
Het ging over een initiatiefrecht voor burgers, stadsdebatten, startnotities voor de raad en wat dies meer zij.
Burgerparticipatie; dat was toch wel zijn ding.
Althans….. in de beginjaren van zijn wethouderscarrière.
Het begon met het Dobbelmancomplex.
Het werd een open planproces waarbij hij zelfs zover ging dat de buurt de ontwikkelaar mocht uitkiezen.
Dat was erg vernieuwend.
En het plan werd er niet slechter van – onlangs won dit bouwproject zelfs de prestigieuze gouden Piramide prijs.
Later is Paul die burgerparticipatie toch een tikkeltje anders gaan zien.
Tegenwoordig vindt hij dat een bestuurder zelf beslissingen moet durven te nemen.
En moet staan voor wat hij vindt.
Dat hij daardoor ook veel tegenwind kreeg in de stad nam hij voor lief.
Hij kreeg zelfs een eigen website: stopdepla.nu
Met heel veel hits.

In 2006 werden we allebei wethouder; werden we collega’s.
De PvdA was met 11 zetels oppermachtig en omdat GroenLinks toen fors had verloren – 3 zetels – was het geheel onzeker of GroenLinks wel weer 2 wethouders mocht leveren.
De fractie van de PvdA deed hier behoorlijk moeilijk over.
Maar Paul heeft mij desondanks toch het college in kunnen rommelen.
Daarvoor mijn eeuwige dank.

Het was vervolgens aanpoten om Paul bij te houden in het college.
Over alles had hij wel een mening.
En soms niet zo mals ook.
Dat leidde regelmatig tot flinke hitte in de keuken.
Op de eerste collegevergadering bijvoorbeeld verliet toenmalig. burgemeester Ter Horst nog witheet de vergadering als gevolg van een clash met Paul – en Hans van Hooft.
Hannie Kunst en ik – wij waren de nieuwkomers – keken mekaar aan en vroegen ons af waar we in terecht waren gekomen.
Gelukkig ging het niet altijd zo.
Paul kon in verschillende rollen schieten.
Maar hij was altijd bezig om zijn team bij elkaar te houden.
Hij steunde je bij moeilijke dossiers, hij zag overal een uitdaging in en altijd vond hij weer manieren, constructies en truukjes om de boel weer verder te helpen.

Paul is trouwens ook gretig.
Vanaf 2006 had hij inmiddels zo’n brede portefeuille dat je voor veel dingen eerst bij hem langs moest.
Ik dus ook als milieuwethouder.
Denk maar aan de windmolens waar een bestemmingsplan voor nodig was.
Of aan het hybride warmtenet in de Waalsprong.
Maar gelukkig werd Paul met de jaren milder en werd de samenwerkingsbereidheid steeds groter.
Hij kreeg zowaar steeds meer gevoel bij groene thema’s.
Ik hoop dat het nog altijd wat wordt met de groene – hoe hit het – Depla.
En achteraf moet ik toch ook zeggen dat hij veel voor GroenLinks heeft betekent.
Hij heeft bijvoorbeeld geregeld dat de Grote Broek werd gelegaliseerd.
En samen met ons trok hij de stekker uit het MTC én Flash Gordon.

Paul heeft veel gevoel voor humor.
Ik heb dan ook veel lol gehad met Paul in het college de afgelopen vier jaar.
Met enige regelmaat moest ik het overigens bij hem ontgelden.
Als 1 aprilgrap heeft hij een keer tijdens een werkbezoek van het college, de voorlichter mij laten bellen met de vraag of ik bij Nova iets wilde komen vertellen over de hittescans, een onderwerp waar ik de dag daarvoor nog het NOS-journaal mee had gehaald.
Ik ben daar loeihard ingetrapt.
“Hee”, fluisterde ik tegen de andere wethouders, terwijl we luisterden naar presentaties, “ik zit vanavond in Nova”….

Paul kan ook behoorlijk kwaad worden; dat kun je bij Paul heel goed zien doordat hij dan zo’n strak getrokken bovenlip krijgt.
Ik ontdekte dat laatst tot mij grote schrik voor het eerst ook bij mezelf.
Nu moet ik oppassen dacht ik.

Het is ook een periode wat minder gegaan met Paul.
Dat hij door Wouter Bos in de steek was gelaten bij de vorming van het kabinet zat hem bijvoorbeeld behoorlijk dwars.
Maar ach Paul – met de kennis van nu – hoef je dat allemaal niet meer jammer te vinden.

Nu wordt Paul dan burgemeester.
Leeuwarden kon hij zijn gezin niet aandoen; Heerlen wel.
En terecht want het is een leuke stad en regio.
Met een bijzondere opgave: krimp.
De bevolking krimpt en dat betekent slopen in plaats van bouwen.
Daar zal Paul wel aan moeten wennen.
Dus geen planexploitaties of slimme constructies – zoals we van hem gewend zijn – om iets te kunnen bouwen waarbij wij dan het gevoel hebben dat het de gemeente vrijwel niets kost.
Nee daar in Heerlen moet hij woonwijken slopen en teruggeven aan de natuur.
Scholen sluiten zonder appartementen terug te kunnen plaatsen.
Poeh, dat wordt echt wennen daar voor Paul.

Maar niets is onmogelijk.
Als blijkt dat over enkele jaren Heerlen weer een groeigemeente is .
Dan weet ik dat Paul daar achter zit.
Eigenlijk wordt dat zijn ultieme doel denk ik dan in Heerlen.
Om van een krimpgemeente weer een groeigemeente te maken.
Ik verwacht dan ook dat hij in 2010 of in 2011 toch echt een keer doordringt in de top tien van beste lokale bestuurders.

We hebben nog een kado namens de gemeente.
Een foto van U2 van Anton Corbijn heeft al die jaren gehangen in jouw kamer.
Daar was je zeer aan gehecht en die gaat vast mee naar Heerlen.
Omdat jij het werk van Corbijn zo geweldig vindt hebben we als kado namens de gemeente Nijmegen voor jou een tegoedbon voor een foto uit de collectie van Anton Corbijn.

Paul het ga je goed daar in Heerlen.
Bedankt voor de geweldige samenwerking, de dingen die ik van je geleerd heb en de leuke tijd die we samen hebben gehad.
En we zullen elkaar zeker blijven opzoeken, ik daal graag af naar Heerlen.